muzyka klasyczna

MUSICA SACRA 5

Baltic Neopolis Orchestra, CANTATRIX Geert-Jan van Beijeren Bergen en Henegouwen - dyrygent, Chór Katedry Warszawsko-Praskiej „Musica Sacra” - dyr. Paweł Łukaszewski, Morpheus Saxophone Ensemble, Sekstet muzyki współczesnej proMODERN       


Nagroda Fryderyk 2015fryderyk


     
    

Saxophone varie – nowe oblicza muzyki saksofonowej

Saxophone varie – nowe oblicza muzyki saksofonowej

Niniejszy album jest propozycją poznania ciekawych utworów twórców warszawskich młodego i średniego pokolenia, związanych z Uniwersytetem Muzycznym Fryderyka Chopina. Wszystkie kompozycje łączy osoba Pawła Gusnara, z myślą o którym nagrane utwory zostały napisane i których był on pierwszym wykonawcą. Prezentowane dzieła są silnie zróżnicowane pod względem estetyczno-stylistycznym, technicznym i brzmieniowym. Śmiało można jednak powiedzieć, że dominują ukłony w stronę tradycji, tonalności czy estetyki neoklasycznej, twórczo jednak przez kompozytorów przetworzone. Eksperymenty sonorystyczne należą na płycie do rzadkości. Pojawiają się głównie w utworach z warstwą elektroniczną, jednakże i w tym przypadku są one podporządkowane ekspresji i przebiegowi kompozycji, nie są celem samym w sobie.

 

Płytę otwiera Invitation (2011) na saksofon sopranowy i fortepian Marii Pokrzywińskiej (ur. 1954). Powody, które zdecydowały o umieszczeniu tej kompozycji na początku fonogramu, wyjaśnia sama kompozytorka: „Invitation to swoiste «zaproszenie» do muzyki z udziałem Pawła Gusnara. Ten wspaniały muzyk jest nie tylko pierwszym wykonawcą, ale też pomysłodawcą i twórcą improwizowanej kadencji pojawiającej się w stosownie dobranym momencie utworu, tuż przed frazą finałową”. Prawykonanie utworu (P. Gusnar, J. Samojło) odbyło się 8 grudnia 2011 r. w Mazowieckim Centrum Kultury w Warszawie, na koncercie zorganizowanym przez ZKP. Invitation może stanowić także zaproszenie do ciekawej wyprawy w świat saksofonu, którego zróżnicowane, wielobarwne oblicza prezentuje niniejsza płyta.

Invitation ma przebieg odcinkowy. Ogniwa utworu są wyraźnie skontrastowane, tworzą jednak spójne pod względem architektonicznym kontinuum. Kompozycję rozpoczyna spokojne, niemal nostalgiczne w wyrazie solo saksofonu sopranowego. Wprowadza ono nastrój zadumy i tęsknoty; jest pełne ekspresji i niemalże romantycznej głębi. Medytacyjna dotąd narracja saksofonu z czasem staje się ruchliwa i bardziej energiczna. Solowy wstęp saksofonu poprzedza właściwy przebieg kompozycji. Jest on ruchliwy, utrzymany w szybkim tempie, pełen lekkości i swoistej prostoty. Przywodzi na myśl scherzo, w którym krótkie motywy saksofonu i skoczne, grane zazwyczaj staccato, delikatne motywy fortepianu kontrastują z fragmentami śpiewnymi i lirycznymi. Z czasem tempo ulega dalszemu przyspieszeniu, przynosząc żywszą niż dotąd narrację. Po solowej, jak wspomniano improwizowanej, kadencji pojawia się ostatnie ogniwo dzieła, początkowo śpiewne i liryczne, przechodzące po kilku chwilach w żywy przebieg. Doprowadza on do energicznej kody, którą otwiera efektowne glissando saksofonu. Cały utwór ma charakter rozwojowy, w którym akcja muzyczna przypomina estetykę neoklasyczną, z typową dla niej motoryką przebiegu dźwiękowego.

 

Anna Maria Huszcza (ur. 1987) za kompozycję SaHarBad (2011) na saksofon altowy i harfę otrzymała wyróżnienie na 53. Konkursie Młodych Kompozytorów im. T. Bairda (2012). Kompozytorka wyjaśnia: „W nazwie utworu ukryta jest obsada wykonawcza: Sa – saksofon, Har – harfa oraz trzy dźwięki BAD, będące inspiracją kryptogramem muzycznym nazwiska Tadeusza Bairda (B-a-re-d)”. Dzieło ma przebieg fazowy, odcinkowy, silnie skontrastowany. Rozpoczyna się in medias res – żywym motywem w partii harfy, której brzmienie jest początkowo zniekształcone (preparowane). Saksofon dołącza po chwili.  Harfa, oprócz typowych dla tego instrumentu efektów, jak charakterystyczne glissanda, ujawnia również szereg możliwości sonorystycznych, takich jak zróżnicowane sposoby artykulacji, zniekształcanie dźwięku, jego tłumienie (w nagraniu miejscami przypomina wręcz brzmienie fortepianu), sporadycznie także efekty perkusyjne. Również saksofon wykorzystuje śladowo efekty sonorystyczne: wielodźwięki, szmery, bezdźwięczne stukanie klapami, bisbigliando. Pojawiają się one na przemian z tradycyjnie rozumianą narracją, tworząc wielobarwną paletę odcieni. W całości utwór ma przebieg rozwojowy i potoczysty. Kompozytorka nie epatuje jednak rozwiązaniami sonorystycznymi. Zostały one zastosowane nie dla efektu, lecz dla uzyskania określonych nastrojów i ekspresji, spójnie stapiając się z tradycyjną motoryką przebiegu dźwiękowego, w którym zwraca na siebie uwagę staccatowy motyw harfy i saksofonu, pojawiający się na samym początku i często powracający w różnych wariacjach.

 

Cykl Nimfy (2006) na saksofon sopranowy i klawesyn Weroniki Ratusińskiej (ur. 1977) został napisany w ramach projektu ,,60 zamówień na 60-lecie ZKP” (program Znaki czasu MKiDN). Pierwsze wykonanie miało miejsce 18 lutego 2006 r. we Wrocławiu podczas XXV Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej „Musica Polonica Nova”. Kompozytorka wyznaje: „Utwór inspirowany jest mitologią grecką i stanowi swego rodzaju psychologiczny portret trzech nimf. Znane z wielkiej urody Nereidy to usposobienia piękna i uroków morza. Szczególnie czczone przez żeglarzy, zawsze spieszyły im z pomocą. Z kolei Oready to opiekunki gór i jaskiń, wyznawczynie kultu matki natury. Natomiast Driady, to żeńskie duchy drzew, uważane za mądre, lecz niechętne kontaktom z ludźmi, bezwzględnie strzegące swojego świętego lasu”. Pierwsza część, o wydźwięku nostalgicznym, jest elegijna, spokojna i niezwykle śpiewna. Przebieg rozwija się nieśpiesznie. Na stałą, pulsującą narrację klawesynu nakłada się realizowana w długich wartościach rytmicznych, szeroko rozplanowana linia melodyczna saksofonu sopranowego. W finale kompozytorka przypomina materiał z początku utworu. Motoryczna, pogodna część druga kontrastuje z pierwszą żywym i energicznym przebiegiem. Rozpoczyna się partią klawesynu, prowadzącego ostinatowy, akordowy temat w artykulacji staccato. Tu, podobnie jak w części pierwszej, saksofon prowadzi długie, szeroko rozplanowane linie melodyczne, nałożone na partię klawesynu, z rzadka natomiast motywy pasażowe. Cała druga część Nimf przywodzi na myśl estetykę repetitiv i minimal music. Trzecia część, najdłuższa w cyklu, początkowo ma charakter quasi improwizacyjny. Dwukierunkowe arpeggia klawesynu kojarzą się z muzyką dawną. Obie partie – klawesynu i saksofonu – wyraźnie korespondują ze sobą. Po wstępie rozpoczyna się kolejne ogniwo o motorycznym, ruchliwym przebiegu. Oba instrumenty stapiają się w regularnym, potoczystym nurcie, z rzadka wieńczonym krótkimi quasi kadencjami.

 

Abyssus (2013) Anny Marii Huszczy na saksofon sopranowy, tenorowy i warstwę elektroniczną jest jedną z dwóch kompozycji na niniejszej płycie, wykorzystujących media elektroniczne. Kompozytorka w komentarzu do utworu ujawnia: „AbySsus po łacinie oznacza bezdenną otchłań, piekło. Kompozycja ściśle koresponduje z tematyką śmierci, tajemnicą, która jest jej nieodłączną częścią. Budowa formalna utworu stanowi przełożenie pewnego ciągu zdarzeń na język dźwięków w oparciu o bezpośrednie cytaty pochodzące z muzyki kurpiowskiej, m.in. z pieśni A chtóz tam puka, Zaświeć niesiądzu czy Pozic mamo roz. Nawiązanie do polskiej muzyki ludowej przejawia się także w wykorzystaniu przekształconych brzmień instrumentów ludowych – fletu pasterskiego, gęśli i skrzypiec diabelskich”. Przebieg rozpoczyna partia taśmy, o silnie zróżnicowanych, kolorystycznych efektach, w którą już po chwili wtapia się dźwięk saksofonu tenorowego. Utwór ma charakter wyraźnie dramatyczny, przede wszystkim dzięki warstwie elektronicznej, która ewokuje ponure, mroczne nastroje, dobrze ilustrując – jak się wydaje – klimat tytułowego „piekła”. Miejscami saksofon wysuwa się na pierwszy plan, prowadząc szeroko rozplanowaną linię melodyczną. Jego brzmienie często bywa odkształcane przez wprowadzenie pogłosu. Generalnie rzecz ujmując, zarówno warstwa elektroniczna jak i partia saksofonu stapiają się ze sobą, dopasowują kolorystycznie, choć często saksofon wyraźnie przewodzi, zwłaszcza w krótkich quasi improwizowanych kadencjach, ubogacony miejscami drobnymi impresjami sonorystycznymi. Odnosi się wrażenie, że to partia elektroniczna wiedzie tutaj prym, saksofon zaś dyskretnie jej towarzyszy. Cała kompozycja jest swego rodzaju freskiem muzycznym, szeroko rozplanowanym, wybitnie ilustracyjnym, wyraźnie odróżniającym się od pozostałych zarejestrowanych na płycie dzieł.

 

W albumie znalazły się również dwa utwory Miłosza Bembinowa (ur. 1978): Mały Szkic (2005) oraz KOMEDitAtion (2009) – oba na saksofon sopranowy, tenorowy i organy. Pierwszych prezentacji tych kompozycji dokonali Paweł Gusnar i Jan Bokszczanin. W komentarzu odautorskim, poświęconym obu dziełom, kompozytor wyjaśnia: „W obydwu przypadkach partia organów posiada zanotowaną dynamikę bez wyraźnych dyspozycji rejestracyjnych. Ten model doskonale się sprawdził, gdyż Mały Szkic był wykonywany na instrumentach pochodzących zarówno z XVI wieku (Legnickie Pole), jak i współczesnych (m.in. Warszawa), pozwalając Janowi Bokszczaninowi na swobodne kształtowanie barwy. Z kolei Paweł Gusnar w kilku miejscach dodał «od siebie» nie zanotowane w partyturze ozdobniki i wypełnienia, które znakomicie wpisują się w klimat obu kompozycji. Same utwory, oprócz obsady, łączy ogólny schemat formalny, jak też operowanie techniką imitacyjną. Paradoksalnie, choć Mały Szkic wykorzystuje motyw chorałowy, a KOMEDitAtion motyw piosenki, ogólny klimat muzyczny tych kompozycji jest zbieżny”.

Mały Szkic (2005) powstał na zamówienie prof. Stanisława Moryto, byłego rektora UMFC, wówczas dyrektora artystycznego Legnickiego Conversatorium Organowego. Prawykonanie (P. Gusnar, J. Bokszczanin) odbyło się 9 września 2005 r. w Katedrze Legnickiej na koncercie finałowym wspomnianego powyżej festiwalu. Utwór ma budowę segmentową o układzie symetrycznym typu ABCBA. Przebieg oscyluje wokół centrów f-moll i F-dur, jest wyraźnie utrzymany w harmonice neotonalnej i modalności. Dzieło ewokuje nastrój muzyki kościelnej, zwłaszcza chorału gregoriańskiego i dawnej techniki organum. Rozpoczyna się powolnym wstępem: organy i saksofon tenorowy rozwijają narrację o ciekawych, neotonalnych współbrzmieniach oraz liniach melodycznych będących stylizacją chorału gregoriańskiego. Następnie rozwija się kolejne ogniwo, o żywym i lekkim przebiegu, opartym na krótkich, ascendentalnych motywach czterodźwiękowych oraz na dialogach organów i saksofonu sopranowego. Na materiale tych motywów kształtowana jest motoryczna narracja całego odcinka. Zwolnienie i wyciszenie doprowadza do kolejnego etapu kompozycji – spokojnego, w którym zwraca uwagę sekwencja powolnych akordów w partii organów. Saksofon tenorowy dołącza do gry po chwili, prowadząc liryczną linię melodyczną, subtelnie koloryzowaną quasi jazzującymi ornamentami. Krótkie, szybkie biegniki w partii organów otwierają kolejny odcinek utworu (saksofon sopranowy), w którym nakładają się na siebie motywy z dwóch wcześniejszych: powolne akordy i krótki motyw wznoszący. Zaczynają one z czasem dominować, tworząc trzecie, finałowe ogniwo dzieła. W zakończeniu kompozytor przypomina myśli muzyczne ze wstępu.

 

Drugie z proponowanych w albumie dzieł z użyciem warstwy elektronicznej Pętla Histerezy (2007) na saksofon i taśmę Wojciecha Błażejczyka (ur. 1981) jest jedynym w niniejszym fonogramie dziełem, w którym zostały wykorzystane trzy odmiany saksofonu: sopranowa, altowa i barytonowa. Każdorazowo ich użycie jest w pełni przemyślane, korespondując z przebiegiem warstwy elektronicznej. Kompozytor przybliża okoliczności powstania Pętli Histerezy: „Pomysł skomponowania utworu wykorzystującego trzy odmiany saksofonu (altowy, barytonowy i sopranowy) wyszedł od Pawła Gusnara. Partia saksofonu została napisana w konsultacji z nim. Nagrywał on także dźwięki saksofonu, z których stworzona jest duża część warstwy elektronicznej. Pętla histerezy to zjawisko powstające w wyniku namagnesowania dipoli magnetycznych. Pod wpływem zewnętrznej siły są one wpychane w obszar pola koercji, w którym zostają uwięzione”. Utwór rozpoczyna się solowym wejściem saksofonu o quasi improwizacyjnej narracji, rozwijającej się nieśpiesznie. Partia elektroniczna odzywa się dopiero – w postaci krótkiej interwencji – po około 1,5 minuty czasu trwania utworu. Saksofon dalej rozwija swój solowy wątek, ponownie przerwany interwencją taśmy. W dalszym przebiegu partia saksofonu wyraźnie dominuje. Warstwa elektroniczna, pozostająca dotąd w tle, bardziej wysuwa się na prowadzenie po około trzech minutach. Dopiero w czwartej wyraźnie podejmuje narrację, saksofon zaś zaczyna pełnić funkcję towarzyszącą. Dominują brzmienia ciemne, mroczne, utrzymane w najniższych rejestrach. Wtóruje im dźwięk saksofonu barytonowego, stapiający się z ciemnym kolorytem partii elektronicznej. Od dziewiątej minuty akcja muzyczna nabiera dramatycznego charakteru. Warstwa elektroniczna wykazuje wyraźnie ożywienie. Towarzyszy jej odtąd brzmienie saksofonu sopranowego. Całość zmierza do gwałtownego apogeum, które następuje wraz z nagłym przerwaniem przebiegu warstwy elektronicznej. Solowy motyw saksofonu sopranowego prowadzi do wyciszenia i zakończenia.

 

Dwa ostatnie zarejestrowane utwory powstały na prośbę Pawła Gusnara i Jana Bokszczanina i są inspirowane muzyką Krzysztofa Komedy. W obu dziełach słuchacz z łatwością odnajdzie reminiscencje z muzyki do filmów Śniadanie u Tiffany’ego (Przybylski) czy słynnej Kołysanki z filmu Rosemary’s Baby (Bembinow).

O Dreaming Tiffany before the breakfast (2009) na saksofon sopranowy i organy Dariusz Przybylski (ur. 1984) pisze: „W formie jest to swobodna fantazja. Arabeskowa partia saksofonu utrzymana została na tle organów, w których partii znajdują się aluzje do muzyki Komedy”. Kompozycja rozpoczyna się gwałtownym wejściem solowego saksofonu w wysokim rejestrze. Brzmienie organów pojawia się niepostrzeżenie. Przejmują one dźwięk od saksofonu. Z kolei dalej saksofon prezentuje ruchliwe arabeski na przemian z długimi dźwiękami, korespondując z niemal mroczną partią organów. Akcja rozwija się w oparciu o dialogi obu instrumentów. Organy, obok krótkich, ruchliwych figuracji, realizują równocześnie trzymane w długich wartościach rytmicznych współbrzmienia. Dalej  przebieg nabiera przyspieszenia. W partiach obu instrumentów pojawiają się energiczne fragmenty, w których partia saksofonu wyraźnie się wyróżnia. Organy towarzyszą ostinatowymi figurami i powtarzanymi staccato akordami. Zwraca uwagę wykorzystanie głównie najwyższego i średniego rejestru saksofonu sopranowego, a także jego duża ruchliwość i ciekawe pod względem kolorystycznym dialogi obu instrumentów. Z kolei w partii organów stale pobrzmiewają ostinatowo powtarzane akordy, tworzące tło dla solowych wejść saksofonu. Dotychczas ruchliwy przebieg wieńczą sekwencje potężnych akordów fortissimo w partii organów. Kolejne ogniwo utworu otwiera powolne wejście tego instrumentu w ściszonej dynamice. Tworzy ono tło, oparte stale na tym samym materiale dźwiękowym, lecz prezentowanym stopniowo w coraz wyższym rejestrze, dla spokojnych i śpiewnych sentencji saksofonu, przerywanych co rusz quasi improwizacyjnym ornamentem, prowadzących do wyciszenia i zakończenia utworu.

 

Drugie z zarejestrowanych na płycie dzieł Miłosza Bembinowa KOMEDitAtion (2009) na saksofon sopranowy, tenorowy i organy – powstało na prośbę Pawła Gusnara i Jana Bokszczanina. Utwór ma budowę odcinkową. Są to swego rodzaju wariacje oparte na motywach Kołysanki Krzysztofa Komedy z filmu Rosemary’s Baby. Charakterystyczne w przebiegu dzieła są odcinki utrzymane na przemian w żywym tempie i lekkim charakterze z fragmentami powolnymi, o wydźwięku nostalgicznym i refleksyjnym. Przemiennie zostały użyte również dwie odmiany saksofonu: sopranowa i tenorowa. Ich wejścia rozdzielają od siebie solowe interwencje organów. Przebieg rozpoczyna się postawieniem dźwięku g w partiach obu instrumentów. Po chwili saksofon sopranowy podejmuje krótki wątek oparty na motywach Kołysanki Komedy. Z wejściami saksofonu korespondują organy, których partia wspiera się na tym samym motywie. Na materiale tych dialogów rozwija się pierwsze ogniwo kompozycji. Kolejne, żywe i energiczne, otwiera wejście organów. Zwraca tu uwagę ten sam motyw zaczerpnięty ze wspomnianej Kołysanki, opracowany tym razem w żywszym tempie i lżejszym charakterze. Po dłuższym wstępie organów grę podejmuje saksofon tenorowy, powtórnie eksponujący motyw Kołysanki, koloryzowany quasi jazzującymi ornamentami. Charakterystycznym rozwiązaniem, tak jak wcześniej, są dialogi obu instrumentów, oparte na czołowym temacie. Ponowne wejście energicznego odcinka organów poprzedza kolejny fragment z udziałem saksofonu sopranowego. Znów pobrzmiewają motywy z początku kompozycji i długie dźwięki w organach, na tle których saksofon swobodnie rozwija krótkie, quasi improwizowane sentencje, prowadzące do zakończenia.

 

W całości prezentowana płyta przedstawia bogactwo kompozytorskich i wykonawczych rozwiązań. Z jednej strony słuchacz ma możliwość zapoznania się z saksofonem jako instrumentem uniwersalnym, z jego czterema odmianami – sopranową, altową, tenorową i barytonową. Każda z nich, mimo szeregu wspólnych cech, eksponuje zróżnicowane, odrębne walory dźwiękowe. Saksofon sopranowy ujmuje ciepłym, lirycznym brzmieniem, w wyrazie niemalże romantycznym. Altowy i tenorowy odznaczają się z kolei brzmieniami ciemniejszymi i – by tak rzec – poważniejszymi, dźwiękiem zaś bardziej nośnym. Jednocześnie możemy się przekonać także o licznych możliwościach kolorystycznych tego instrumentu, eksponowanych w miejscach o sonorystycznym charakterze. Uniwersalność i elastyczność saksofonu wyraża się w wykorzystywaniu tego instrumentu w muzyce nie tylko klasycznej, lecz także rozrywkowej i jazzie. Pod względem brzmienia znakomicie przystosowuje się do różnych układów obsadowych, jak choćby tych, które zostały zaprezentowane na niniejszej płycie: fortepianu, klawesynu, organów, harfy czy partii elektronicznej. Nie będzie przesady w stwierdzeniu, że spośród grupy instrumentów dętych drewnianych saksofon najlepiej dopasowuje się swoim brzmieniem do różnych instrumentów i posiada najwięcej możliwości techniczno-brzmieniowych. Płyta przekonuje o wyjątkowości tego, wciąż niedocenianego – jak się zdaje – w muzyce klasycznej instrumentu, mającego jednak już ważną i ugruntowaną pozycję w światowej literaturze muzycznej.

Marcin Tadeusz Łukaszewski

Saxophone Impressions

Saxophone Impressions - (DUX)



Paweł Gusnar - saksofony, Jan Miłosz Zarzycki - dyrygent, Filharmonia
kameralna im.W.Lutosławskiego w Łomży

Fryderyk Chopin/Krzysztof Herdzin -  Homage a' Chopin
1. Etiuda E-dur op.10 nr 3   - Lento ma non troppo
2. Etiuda f-moll op.25 nr.2 - Presto, quasi "Walc wiedeński"
3.  Walc As-dur op.64 nr.1  - Andante cantabile, Dedicated to E. Satie
4. Preludium A-dur op.28 nr.7 - Adagietto
5. Etiuda Ges-dur op.25 nr.9 - Vivace e leggiero

Astor Piazzolla  - Ballet Tango
Titulos, La calle, Encuentro - Olvido, Cabaret, Soledad, La calle
opr. P.Gusnar

George Gershwin - Porgy & Bess
Introduction, Summertime, A woman is a Sometime Thing, My Man's gone
now,   I got plenty o'Nutting, It ain't necessarily so, Bess, you is
my Woman now, Serena's Prayer, There is a Boat, I'm on my Way,
opr. R.Borowski/P.Gusnar

Astor Piazzolla  - Oblivion
opr. P.Gusnar

Ennio & Andreas Morricone - Intro Paradiso
 arr. Tomasz Szymuś

Nino Rota - Romeo & Julia
arr. Tomasz Szymuś

„New Polish Music for saxophone and organ”

/ Musica Sacra (2007)


Lista nagranych kompozycji:
1-3. Aleksander Tansman (1897-1986) - Sonatina [na fagot i fortepian] (1952) (saksofon altowy i organy)

4. Grażyna Bacewicz (1909-1969) - Kołysanka [na skrzypce i fortepian] (1952) (saksofon sopranowy i organy)

5. Marian Sawa (1937-2005) - Taneczne obrazki  (1987) (organy solo)

6.-8. Witold Lutosławski (1913-1994) - Preludia taneczne [na klarnet i fortepian] (1954)
(na saksofon sopranowy i organy)

9.-10. Aleksander Tansman (1897-1986) - Deux Pieces Hebraiques (organy solo)

11.-14.  Marian Sawa (1937-2005) - Fantazja koncertująca (1999) na saksofon altowy i organy

15. Karol Szymanowski (1882-1937) - Etiuda b-moll, op. 4 (1902) na fortepian (opr. na organy solo - Alistar Wightman)

16. Krzysztof Komeda (1931-1969) - Moja ballada (1958) (opr. saksofon sopranowy i organy - Ryszard Borowski)

17. Krzysztof Komeda (1931-1969) - Kattorna (1965) (opr. saksofon sopranowy i organy - Ryszard Borowski)

18. Miłosz Bembinow (ur. 1978) - Mały Szkic (2005) na saksofon sopranowy, tenorowy i organy

Nagrania dokonano w kwietniu, czerwcu i lipcu 2007 roku w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie na organach firmy E. F. Walcker (opus 5917)
* Utwór Miłosza Bembinowa Mały Szkic został już wczesniej wydany na płycie firmy DUX: 20 lat Conversatorium Organowego w Legnicy w 2005 roku.

Nagrania dokonano w Kosciele p.w. sw. Jadwigi Sląskiej w Legnickim Polu na organach Adama Horatia Caspariniego z 1731 roku.
Reżyseria dzwięku i mastering: Wojciech Błażejczyk, Maciej Wolski, Małgorzata Polańska, Lech Tołwiński (Bembinow-Mały Szkic)

JAZZ SONATAS

/ JBRecords, 2010

 



Wykonawca: Paweł Gusnar (saksofon),  Tomasz Filipczak (fortepian)

Data wydania: 2010
Firma fonograficzna: JB Records


Lista utworów:

  1. Bill Dobbins - Sonata for soprano saxophone and piano: I Somewhat freely
  2. Bill Dobbins - Sonata for soprano saxophone and piano: II Somewhat freely
  3. Bill Dobbins - Sonata for soprano saxophone and piano: III With drive
  4. Ramon Ricker - Jazz Sonata for soprano saxophone and piano: I Introduction & Allegro (danse macabre)
  5. Ramon Ricker - Jazz Sonata for soprano saxophone and piano: II Ballad (danse d´amour)
  6. Ramon Ricker - Jazz Sonata for soprano saxophone and piano: III Allegro-Waltz-Allegro (danse infernale)
  7. Phil Woods - Sonata for alto saxophone and piano: I Moderato - Allegro
  8. Phil Woods - Sonata for alto saxophone and piano: II Slowly
  9. Phil Woods - Sonata for alto saxophone and piano: III Moderato
  10. Phil Woods - Sonata for alto saxophone and piano: IV Freely, as fast possible

 

KOMEDA – INSPIRATIONS Jan Bokszczanin, feat: Paweł Gusnar

/ARMS Music 2010

Jan Bokszczanin - organ, Paweł Gusnar - saxoophones,


special guest: Grażyna Auguścik, Ryszard Borowski, Robert Majewski and Tomasz Szukalski


Album „Komeda-Inspirations” jest oryginalnym i specyficznym projektem, łączącym dwa światy: jazzu i muzyki organowej. Wykorzystanie tego instrumentu dało efekt odmienny od oczekiwań, głównie ze względu na niestandardowe aranżacje piosenek Krzysztof Herdzin, Michał Łamża, Ryszard Borowski, Marcin Zieliński).

Kompozycje Krzysztofa Komedy są pierwszą odsłoną płyty. Na przeciwnym biegunie leżą utwory, napisane przez twórców, reprezentujących różne gatunki muzyczne (Włodek Pawlik, Adam Sławiński, Miłosz Bembinow, Dariusz Przybylski). Ideą było jednak zachowanie spójności stylistycznej i ducha romantyzmu, unoszącego się pomiędzy dźwiękami.


Krążek wytłoczono na złotym nośniku. Projekt graficzny okładki i książeczki wykonał wybitny grafik – Vladimir Tsesler.

„XX lat Conversatorium Organowego w Legnicy”

DUX (2005)

Miłosz BembinowA little Sketch for saxophone and organ soprano and tenor saxophone,


Paweł Gusnar - saxophones, Jan Bokszczanin – organ.

Reżyseria dźwięku: Małgorzata Polańska, Lech Tołwiński


Krzysztof Herdzin – „Bajkowe Opowieści”

/ Polskie Radio (2009)

for alto saxophone and piano


Paweł Gusnar - alto saxophone, Krzysztof Herdzin – piano

Lista utworów

  1. Bajkowe Opowieści Opowieść I.mp3
  2. Bajkowe Opowieści Opowieść III.mp3
  3. Bajkowe Opowieści Opowieść IV.mp3
  4. Bajkowe Opowieści Opowieść V.mp3
  5. Bajkowe Opowieści Opowieść VI.mp3
  6. Bajkowe Opowieści Opowieść VII.mp3
  7. Bajkowe Opowieści Opowieść VIII.mp3
  8. Fantazja na tematy IV Kwartetu Smyczkowego Grażyny Bacewicz Allegro Giocoso.mp3
  9. Fantazja na tematy IV Kwartetu Smyczkowego Grażyny Bacewicz Allegro Molto.mp3
  10. Fantazja na tematy IV Kwartetu Smyczkowego Grażyny Bacewicz Andante.mp3

„Chamber Music” - Weronika Ratusińska

/ DUX (2007)


Nimfy na saksofon sopranowy i klawesyn (2006): Paweł Gusnar - saksofon, Alina Ratkowska - klawesyn 2. Trio na klarnet, wiolonczelę i fortepian (2004): Artur Pachlewski - klarnet, Grzegorz Gorczyca - fortepian 3. Amarcord na skrzypce i fortepian (2000): Patrycja Piekutowska - skrzypce, Iwona Mironiuk - fortepian II Kwartet smyczkowy "Ostatnie chwile" (2003): Camerata Quartet: Włodzimierz Promiński - I skrzypce, Andrzej Kordykiewicz - II skrzypce, Piotr Reichert - altówka, Roman Hoffmann - wiolonczela Koncert na skrzypce amplifikowane, zespół instrumentalny i taśmę (2002): Grzegorz Lalek - skrzypce, Orkiestra Muzyki Nowej, Szymon Bywalec - dyrygent.

Lista utworów:
1. Nimfy - I. Nereidy         
2. Nimfy - II. Oready         
3. Nimfy - III. Driady         
4. Trio - Misterioso         
5. Trio - Quieto, ad libitum         
6. Trio - Appassionato e energico         
7. Amarcord na skrzypce i fortepian         
8. II Kwartet smyczkowy Ostatnie chwile - I. Chwila buntu         
9. II Kwartet smyczkowy Ostatnie chwile         
10. II Kwartet smyczkowy Ostatnie chwile - III. Modlitwa         
11. Koncert

,,Młodzi kompozytorzy w hołdzie Fryderykowi Chopinowi” Inexprimable

(2007) DUX, Dariusz Przybylski – „Inexprimable”


(Paweł Gusnar - soprano saxophone, conductor M. Wolińska)

CD 1
1. Stanisław Bromboszcz Półdźwięki/Half-sounds (7:23)
2. Michał Dobrzyński Trio florenckie/Florence Trio (5:24)
3. Marcin Gumiela Le impressioni fiorentine (5:08)
4. Paweł Hendrich Multivalentis (7:29)
5. Krzysztof Maratka Chant G'hai (8:22)
6. Michał Moc Chordalians & Chordaliens (7:42)
7. Dariusz Przybylski Inexprimable (14:43)
8. Weronika Ratusińska Blue Note (5:33)


CD 2
1. Marcin Stańczyk Geysir-Grisey (19:44)
2. Marcin Tomasz Strzelecki Przytomność/Consciousness - Kilda(II) (8:07)
3. Agnieszka Stulgińska Pokonując miasto/Take the city (6:22)
4. Agnieszka Stulgińska Mgła/Fog (5:17)
5. Sławomir Zamuszko Events (9:15)
6. Wojciech Ziemowit Zych Rozedrganie (20:53)

Legionowski Festiwal Muzyki Kameralnej i organowej

/UM Legionowo (2009)

[Paweł Gusnar - soprano saxophone, Jan Bokszczanin – organ]


Większości nagrań dokonano pod koniec 5 edycji legionowskiego Festiwalu
w Kościele pw. Miłosierdzia Bożego w Legionowie na organach firmy Schlag&Sohne z 1880 roku.

Reżyseria dźwięku - Antoni Grzymała
Producent: Urząd Miasta Legionowo

Lista utworów:
1. Marc Antoine Charpentier – Preludium z „Te Deum”
2. Johann Sebastian Bach – “Christ Lag in Todensbanden”
3. Johann Sebastian Bach – “Quia respexit…”
4. Johann Pachelbel – “Aria Sebaldina”
5. Georg Friedrich Haendel – „Ombra mai fu” aria z opery „Xerxes”
6. Georg Friedrich Haendel – “Allegro” z “Concerto Grosso” op. 6, nr 6
7. Dietrich Buxtehude – “Herzlich thut mich verlangen”
8. Johann Sebastian Bach – „Herzlich thut mich verlangen”
9. Wolfgang Amadeus Mozart – „Ave Verum”
10. Samuel Wesley – “Slow air”
11. Antoni Stolpe – „Scena dramatyczna”
12. Gioacchino Rossini – „Crucifixus” z „Petite messe solennelle”
13. Johannes Brahms – “Herzlich thut nich verlangen”
14. Gabriel Faure – „Apres un reve”
15. Jan Maklakiewicz – “Kołysanka”
16. Hector Villa-Lobos – “Bachianas Brasileiras” nr 5
17. Astor Piazzola – „Tanti Anni Prima”
18. Astor Piazzola – „Oblivion”
19. Grażyna Bacewicz – „Kaprys polski”
20. Michel Colombier – “Emmanuel”
21. Ennio Morricone – “Gabriel’s Oboe”

Wykonawcy:
Jan Bokszczanin – organy (1, 3-5, 7-10, 12-14, 16-18, 20, 21)

Sekstet wokalny AFFABRE CONCINUI (15)
Magdalena Andreew-Siwek – sopran (3, 14)
Zespół kameralistów CAMERATA VISTULA (11)
Warszawscy soliści CONCERTO AVENNA (6)
Piotr Ćwikliński – organy (2)
Paweł Gusnar – saksofon sopranowy (3, 16, 17, 20)
Konstanty Andrzej Kulka – skrzypce (19)
Rafał Siwek – bas (5)
Tytus Wojnowicz – obój (1, 18, 21)
Anna Wróbel – wiolonczela (11)
Barbara Żarnowiecka – sopran (9, 12)

Suity polskie, Joanna Turska & Kwartet saksofonowy Akademia

(2011)

Grażyna Bacewicz – Suita polska

Georg Phillip Telemann - Suita Polska
- Ouverture (2:35)
- Harlequinade (1:27)
- Le Ris (1:32)
- Rigidon (1:22)
- Combattans (1:29)
- Hanaque (2:31)
- Gigue (1:45)

Grażyna Bacewicz – Suita polska
- Preludium (2:42)
- Krakowiak 1 (1:18)
- Kujawiak (2:20)
- Krakowiak 2 (0:50)
- Marsz (1:10)

Aleksander Tansman – Suita polska
- Entrée (1:49)
- Mazurek (2:27)
- Oberek (3:51)
- Kujawiak (2:44)
- Finale (3:48)

Krzysztof Herdzin – Bajkowe opowieści
- Opowieść 1 (1:26)
- Opowieść 2 (2:04)
- Opowieść 3 (1:44)
- Opowieść 4 (2:16)
- Opowieść 5 (1:26)
- Opowieść 6 (1:36)
- Opowieść 7 (1:47)
- Opowieść 8 (1:55)

Wykonawcy:

Zespół barokowy „MERCURIUS” 

Kwartet instrumentów stroikowych „ARUNDO”

Kwartet saksofonowy „AKADEMIA”
Paweł Gusnar – saksofon sopranowy
Ala Wołyńczyk – saksofon altowy
Włozimierz Spodymek – saksofon tenorowy
Piotr Wysocki – saksofon barytonowy


Rafał Stradomski – Concerto for Saxophone Quartet, piano and strings.

/ KOCH 2004


(alto saxophone, A.Duczmal – Amadeus Orcheatra)

„Gershwin, Copland, Bernstein”

Sinfonia Varsovia / CD Accord (2002)


(alto saxophone)

Wydawnictwo: CD Accord 
data wydania: 27 sierpień 2002 
Kompozytor: Aaron Copland, George Gershwin  
Dyrygent: Mariusz Smolij  
czas trwania: 69:34 min

Spis utworów:
1. Catfish Row Summertime
2. Porgy Sings
3. Fugue
4. Hurricane
5. Good Mornin Sistuh
6. Buckaroo Holiday
7. Corral Nocturne
8. Saturday Night Waltz
9. Hoe Down
10. Symphonic Dances From West Side Story

Wszelkie prawa do obrazów i muzyki zastrzeżone.
© Paweł Gusnar | 2017
Created by A4 STUDIO

Paweł Gusnar - muzyk, saksofonista, kameralista, muzyk sesyjny, artysta firmy Yamaha i Rico, pedagog Uniwersytetu Muzycznegoo im. Fryderyka Chpina w Warszawie oraz Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów Łodzi; saksofon klasyczny, saksofon jazzowy.
Gra na instrumentach Yamaha:
saksofon altowy YAS-875EX
saksofon sopranowy YSS-875EXHGG
saksofon tenorowy YTS-875EXGP